first things first

 Gidiyoruum işşte bilmediğim uzaklara bakarken ardımdan gitme kal diyebilen ya da diyemeyen kimse yok ve bu o kadar güzel ki.

İnsanın en özgür olduğu zamanların gerçekten dibi gördüğü zamanlar olması ne kadar ironik, sahip olduklarımız bizim gelişimimizden ne çok çalıyor. 

Sri Lanka'ya gideceğim için çok mutluyum. Dönüşü olmayan bir bilet, rahat pamuklu kıyafetler, güneş kremi, laptopum ve maymunlar kısa vadeli hayat beklentimi oldukça karşılıyor. Hayatı gerçekten seviyorum ve bir şekilde onu canımın istediği gibi yaşayabilecek kadar özgür olabildiğim için kendimi de çok seviyorum. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğrulanmış "Keşfetmekten vazgeçmeyeceğiz Ve tüm keşiflerimizin amacı Dönmek olacak başladığımız yere Ve görmek o yeri yepyeni bir gözle"  
Devamı

Geçen sene bu zamanlar

          Geçen sene bu zamanlar çok mutsuzdum. o kadar çok ağlıyordum ki her gün gözüm sürekli enfeksiyon kapıyordu. tabii bunda, o sırada yeni tanı konulan majör depresyonumun, birlikte olduğum insanın narsist abuselarının ve günden güne kötüleşen panik ataklarımın neden olduğu bağışıklık düşüklüğü de oldukça etkili. yemek yiyemiyor sürekli kilo veriyordum. bunun bir nedeni de yine birlikte olduğum kişinin bana "balık etli" demesiydi. kendimi o kadar işe yaramaz, şımarık, itici ve şişman (ve daha bir sürü şey) hissettirmişti ki abuserım, sürekli hastalanmamı da fiziksel olarak yetersiz bir insan olmama bağlıyordum. Kendisi sağolsun ordan burdan topladığı STDlerle beni hastanelik edip, yumurtalıklarımdan başlamak suretiyle tüm bedenimi (literally tüm bedenimi; yumurtalık, akciğer, karaciğer,böbrek ve kalp) enfekte edip, beni ölüme yaklaştırıp, bir hastane odasında yapayalzıken "kimse neyim var bilmiyor, vücudum sürekli şişiyor, sürekli ateşim var,  he...
Devamı

ayh

 İnsanın kendinden dahi sıkılacak kadar sıkılgan olması patalojik midir sorusunun yanıtını terapistime sorduğumda nazik bir dille evet dedi. Her şey ama her şey, değişmeyip sabit kaldığında bana gelen lütfen şu an öleyim çünkü yaşayacak bir şey kalmadı hissiyle yaşamaya devam edeli almost 30 yıl oluyor. Geriye dönüp baktığımda yaşanacak yeni şeylerin karşıma çıkma frekansı düşse de varlığı konusunda şüphem yok. Amma ve lakin yaşlandıkça karşılaşılan yeni şeyler pozitif olmaktan çok negatif oluyor ve bu da benim 18 yaşında 29 yaşımdan daha zeki olduğum hipotezimi destekliyor. Çünkü 18 yaşımda bana kaç yaşına kadar yaşamak istiyorsun diye sorduklarında "35, çünkü ondan sonrası yokuş aşağı gibi duruyor" demiştim. 30uma yaklaştığım bu günlerde bunun çok yerinde bi tahmin olduğunu söyleyebilirim. Şu an 40 diyorum.  Romantik ilişkiler için de, hayat nezdinde söylediklerimin benzerini söylüyordum eskiden. En sıkıntılı ve can yakan meselem her zaman romantik ilişkilerim olmuştu. Uzun...
Devamı